CAPUT MORTUUM

Warsztat teatralno-performatywny

Caput Mortuum jest próbą artystycznego rozpoznania rzeczywistości, w której wojny, katastrofy, kryzysy społeczne i nieustanny przepływ informacji podważają nasze poczucie bezpieczeństwa, trwałości i wspólnoty.

Punktem wyjścia jest obraz świata po katastrofie – rzeczywistości, która nadal funkcjonuje, choć jej struktury ulegają rozpadowi.

Warsztat opiera się na metodach teatru plastycznego, performansu i improwizacji zbiorowej. Zamiast linearnej narracji i psychologicznie konstruowanych postaci uczestnicy tworzą obrazy, działania i sytuacje sceniczne, w których przedmioty, gesty i osobiste doświadczenia stają się tworzywem teatralnym.

Inspiracją są twórczość Stefana Themersona i Tadeusza Kantora, groteska, absurd oraz relacje między pamięcią indywidualną a zbiorową.

Praca rozwija się wokół pięciu obrazów:

Robienie zapasów – gromadzenie przedmiotów, wspomnień i śladów życia wobec nadchodzącego zagrożenia.

Domy z kart – budowanie kruchych konstrukcji symbolizujących iluzję bezpieczeństwa i trwałości społecznego porządku.

Teatr wojny – groteskowy mechanizm rozkazów, posłuszeństwa, propagandy i przemocy.

Bal na kościach – absurdalna ceremonia odbywająca się na ruinach świata, w której pozory normalności przesłaniają pamięć katastrofy.

Caput Mortuum – pozostałości, porzucone przedmioty i ślady, które stają się świadectwem minionych wydarzeń.

Tytuł warsztatu odwołuje się do alchemicznego pojęcia Caput Mortuum – martwej pozostałości po procesie przemiany. To metafora pamięci, straty i tego, czego nie można już odzyskać, lecz czego nie sposób całkowicie usunąć.

Efektem warsztatu jest publiczny pokaz – kompozycja obrazów i działań performatywnych, powstająca ze wspólnej pracy uczestników.

Co pozostaje po wojnie, po utracie, po pamięci? Co pozostaje po człowieku?

Te pytania stanowią zasadniczą oś warsztatu, który nie zmierza do udzielenia jednoznacznych odpowiedzi, lecz do stworzenia przestrzeni wspólnego doświadczenia i refleksji.